Temas
20.02 - 04.04’26
Bu sergide beden, izler, yüzeyler ve tekrarlar aracılığıyla sürekli kurulan ve çözülen bir yapı olarak düşünülür. Sabit bir kimlik ya da temsil alanı olmaktan çok, parçalanma ve yoğunlaşma hâlleri içinde beliren ilişkisel bir duruma işaret eder. İp, kumaş ve tekstil yüzeyleri yalnızca taşıyıcı malzemeler değildir; bedensel hafızanın geçirgenliğini ve zamansal kırılmalarını görünür kılan aktif alanlara dönüşür. Yüzey, derinliğin karşıtı olarak değil, anlamın yer değiştirdiği bir temas alanı olarak işler. Bu yaklaşım, bedeni tanımlayan kültürel kodları doğrudan temsil etmekten kaçınır. Bunun yerine, bu kodların bedende bıraktığı izleri ve çözülme hâllerini dolaylı biçimde açığa çıkarır. Beden, okunacak bir imge olmaktan çok, izleyiciyle kurduğu temaslar üzerinden deneyimlenen bir ilişki alanına dönüşür. Ortaya çıkan yapı, tekil bir anlam üretmez. Anlam; tekrarlar, yakınlaşmalar ve boşluklar arasında dolaşarak çoğalır ve bedeni sabit bir özne olarak değil, sürekli yeniden kurulan bir durum olarak düşünmeye imkân tanır.